Afsluiting...

Woensdag 1 januari, Nieuwjaarsdag

De dag die we zo lang mogelijk hebben weggedacht is dan toch echt aangebroken.... (de dag die je wist dat zou komen...😫🥴😂😂)

Met een beetje houten kop staan we op. De regen van vannacht heeft voor wat spanning gezorgd, omdat de toegangsweg mogelijk weer onder water kan staan. En dat kunnen we uitgerekend vandaag met een reisschema voor de boeg niet gebruiken, natuurlijk. Robert heeft echter geen melding ontvangen, dus we zijn matig positief. Na een kort ontbijt laden we de bagage in de auto. Robert zal met zijn auto meerijden en neemt voor de zekerheid een sleepkabel mee; hij wil er zeker van zijn dat we het eind van de toegangsweg gaan halen. We werpen nog een allerlaatste blik door de ruiten naar de zee. Wat zullen we dit missen.....

Op naar Martinborough, waar we Sue ook nog zullen zien. De toegangsweg is prima berijdbaar, al zien we veel plassen op de weg, en aangekomen in Martinborough drinken we nog een cappuccino met z'n vieren. Maar dan moeten we toch echt afscheid nemen..... We hebben er veel over gesproken tijdens dit verblijf; gaan we elkaar echt nog eens zien? Of spreken we af om ieder half way te reizen (Indonesië???). We laten het maar even in het midden. We willen geen toezeggingen doen, die we misschien niet waar kunnen maken. Je weet nooit wat het leven brengt. Maar hoe bijzonder dat we er nu zijn. Tussen de Janstraat in Bennekom en Tora in New Zealand liggen bijna 40 jaar....en soms uit het oog maar nooit uit het hart.... Met weinig woorden maar des te meer emotie, geven we Robert een stevige omhelzing en stappen dan in onze auto. Zo lang mogelijk zwaaiend rijden we de hoek om en Martinborough uit. Het eerste kwartier is het stil in de auto... 😢

Als we na 1,5 uur Wellington bereiken, tanken we de auto nog even af en leveren hem in bij het verhuurbedrijf. Op naar de vertrekhal! We hebben 3 vluchten voor de boeg: Wellington -> Auckland, Auckland -> Singapore en Singapore -> Amsterdam. Bij het electronisch inchecken ( paspoortscan en paar vragen op scherm beantwoorden) krijgen we ieder echter alleen de boardingpass voor de eerste 2 vluchten. Een medewerkster meldt dat we de 3e op ofwel Auckland ofwel Singapore moeten halen bij een Transfer Desk van Singapore Airlines. Oh...ok...🧐 Het voelt een beetje vaag, maar het is nu niet anders. De kofferlabels draaien zo uit de incheckmachine, gaan om het handvat en off they go....

In Auckland hebben we 45 minuten om de volgende vlucht te halen, waarbij we van de terminal voor domestic flights naar die van international flights moeten. Er zijn pendelbusjes om de 15 minuten, maar we kunnen ook lopen. We kiezen het laatste....Hadden we niet moeten doen. De groene lijn op de grond, welke ons in de buitenlucht naar de vertrekhal moet leiden, slingert maar door over het terrein wegens een verbouwing 😩. Onze rugzakken op maximaal toegestaan gewicht van 7 kg lijken steeds zwaarder de worden en de tijd wordt nu best krap. En we moeten nog door de Security! Daar gaan we op sokken (wandelschoenen moeten weer uit) maar zonder oponthoud doorheen, gelukkig. Maar de gate is nog een eindje lopen en Bert besluit omwille van de snelheid om maar op zijn sokken te gaan..bij aankomst kunnen we meteen boarden voor onze vlucht van zo'n 10 uur. Gelukkig hadden we onze boardingpass dus al....

Als we Changi Airport in Singapore met enige vertraging naderen (balen, want ook hier niet echt ruim de tijd voor de overstap), wordt via de videoschermpjes info verstrekt over je aansluitende vlucht, welke vertrekhal etc.. We moeten van aankomst-terminal 1 naar vertrek-terminal 3 en wederom is het doorlopen geblazen. De gate is in zicht, maar we hebben onze boardingpass voor deze vlucht nog niet! Dus doorrennen naar de Transfer Desk 5 minuten verderop, want we zien bij het passeren van onze wachtruimte de eerste passagiers al naar de gate lopen..... Met het zweet op de kop gaan we bij de gate als laatste door de security en aan boord...😵‍💫🫣. Wat een gestress! We zoeken onze stoelen op en ploffen bezweet neer. Gehaald! Nu installeren voor het laatste traject van 13 uur... We zijn wel benieuwd of onze koffers deze transfer ook hebben gehaald, maar we gaan het zien....

De verlichting in de cabine loopt wonderwel synchroon met onze slaapbehoefte, dus we proberen er zoveel mogelijk aan te voldoen. Bij aankomst is het in NL namelijk 7.45 uur in de ochtend, dus nog een hele dag voor de boeg😵. Na een prima vlucht landen we op Schiphol. Bij de bagageband wachten we echter tevergeefs op onze koffers...😫. Jacq was zo slim om in elk een Airtag te doen en zo kunnen we zien dat deze nog vrolijk in Singapore staan.... Pfffff..... Ons bange vermoeden bleek dus terecht. Dat betekent melding doen, formulier invullen bij de betreffende balie, waar we niet de enigen van onze vlucht waren... Als het goed is komen de koffers met de vlucht van morgen mee en worden ze aan huis bezorgd...

In de trein naar Ede, kijken we weer met lichte verwondering naar het koude vlakke Nederland, waar nu gelukkig een flauw zonnetje schijnt. Op het station staat Ruben ons al op te wachten, die ons naar huis brengt. Als we binnenstappen vliegt Loek ons in de armen, knuffelen we met Dimphy en Savi wijkt amper van Jacqs zijde... 🥰. Wat een heerlijke thuiskomst!

Rond 13.00 uur zien we onze koffers 'bewegen': Singapore - India - Rusland.... Ze zijn gelukkig onderweg🙏

Vrijdag 3 januari

Na een volkomen verstoorde nacht (JET LAG!!!!!!😮‍💨😱) die gisteren om 21.00 uur begon, met om 03.00 uur een wakker-moment en lichte honger, dus naar beneden en weer een slaappoging doen, lopen we glazig door de dag, doen wat boodschappen en volgen onze koffers: Schiphol - Hilversum - Deventer - Enschede en richting Bennekom. Om 20.30 u gaat de voordeurbel en staan onze koffers in de gang. We zijn weer compleet (met meegebrachte cadeautjes!).

Nu gaan we alle ervaringen van deze onvergetelijke reis langzaam herkauwen en verwerken. Voor een antwoord op de vraag:"Hoe was het?" schieten woorden nu nog te kort. Gelukkig is er dit verslag van een reis om nooit te vergeten. Dank aan iedereen die heeft meegelezen en gereageerd; dat was leuk om te zien! En wie weet hebben we bij iemand een zaadje geplant voor een volgende reis....Wij kunnen alleen maar zeggen: DOEN!!!!