Boxing Day en rondje Martinborough..

Donderdag 26 december, Boxing Day (ofwel onze 2e kerstdag)

Als we wakker worden is het weer zoals werd voorspeld, maar niet zoals werd gehoopt: het is bewolkt, maar nog wel droog. Vandaag zal Roberts gezin, m.u.v. van zoon Jason en schoondochter Megan en hun kinderen Taylor en Eli, hier naar de bach komen om kerst te vieren. Zoals gemeld hebben wij meegedaan met 'Secret Santa', oftewel: met lootjes trekken voor de cadeaus. 

Alhoewel er totaal geen kerstsfeer hangt zoals wij die kennen, afgezien van de door Sue van driftwood (aangespoeld en uitgebleekt hout op het strand) gemaakte kerstboom, waarin alle namen van de familie, ook de onze 🥰, op houten labeltjes hangen, hebben wij allebei de neiging om toch wat netters aan te trekken, ook al heeft Robert al laten doorschemeren dat we er geen enkel punt van moeten maken. Maar het zit er bij ons toch een beetje ingeramd, merken we.... Met de schoonste kleren die we in onze koffers hebben kleden we ons aan. Onze vraag 'of het zo kan' wordt direct door Robert als onbelangrijk weggewuifd. 

Het is een terugkerend besef, dat wij tijdens onze reis door NZ ervaren: uiterlijk en kleding is hier absoluut van ondergeschikt belang. "What matters is the inside...". En heel langzaam merken we, afgezien van het feit dat leven uit een koffer sowieso niet echt veel keuzes biedt, dat ook wij steeds makkelijker maar wat kleren aantrekken, zolang het maar een beetje schoon en heel is ( boeien of het leuk bij elkaar staat) en Jacq wordt steeds sneller met een 'happy-face-make-uppie' in de ochtend (nee, niet geheel zònder, er zijn grenzen hè🤓) en 'can't be bothered' met de grijze uitgroei op haar hoofd....😮‍💨. Hoe relaxed is dat eigenlijk?😎

Als eerste arriveren Aaron en Laura met hun 2 honden. Zij hebben ook Roberts jongste zoon Scott opgehaald. Het is nog even spannend of dochter Nicole met partner Adam en kleine Bhodi komen, aangezien Nicole hoogzwanger is en sowieso op 30 december staat ingepland voor een keizersnede, maar ook kampt met leverproblemen, waardoor zij nauw in de gaten wordt gehouden d.m.v. (dagelijkse) bloedafnames in het plaatselijke ziekenhuis. Gelukkig blijken zij later op dag ook te komen.

Gaaf om ook hen allemaal nu eindelijk eens in levende lijve te ontmoeten. Waren het ten tijde van Dimphy's en Merels reizen nog kinderen, inmiddels zijn ook zij allemaal volwassen!

Kleine Bhodi mag de cadeaus uitdelen, die door iedereen worden uitgepakt. Bert krijgt een prachtige warme anorak en Jacq een paar mooie oorhangers van jade (green stone of pounamu zoals de Māori zeggen). 

We kunnen ondanks een incidentele miezerbui zowaar nog wat buiten zitten, want de temperatuur is best goed. Ook komt 'buurman' Tora nog even langswippen. Buurman is hier een rekbaar begrip, hè...dat kan maar zo een kwartier rijden zijn... Tora is niet zijn echte naam, maar wordt gebruikt omdat deze markante en totaal relaxte man de eigenaar is van een immens uitgestrekt grondgebied, Tora Station, inclusief hoog heuvelgebied, waarin schapen, koeien en stieren lopen. Hij heeft een half jaar geleden zijn intrek genomen in zijn geboortehuis en is druk met het verbouwen en moderniseren van het grote farm house, alsook natuurlijk het runnen van een schapen- en runderboerderij. Zijn vrouw Jenny geeft kookworkshops en ze verhuren nog wat accommodatie voor toeristen op het terrein. (Klik hier voor hun website). In tegenstelling tot NL lopen de dieren hier het hele jaar buiten, dus zijn stallen niet nodig. Deze markante, hier getogen en geboren man, die ook nog Adams voormalige rugbycoach blijkt te zijn, is wel iets lastiger te verstaan...Na zijn biertje beloven we hem en zijn farm deze week te bezoeken. 

Er is het nodige aan eten aangevoerd; Nicole staat graag in de keuken en heeft zich, ondanks haar zwangerschap, behoorlijk uitgesloofd. Ook Aaron en Laura leveren hun deel en wij kijken enigszins verbaasd naar de enorme hoeveelheid eten op de tafel. Aaron heeft een enorme lap buikspek met zwoerd gekruid en opgerold, die een poos in de oven gaat. Als die klaar is, zit er een lekkere krokante korst op het vlees. Bert is blij....🤤

Het gaat er gezellig rommelig aan toe, maar als iedereen heeft opgeschept, wil Jacq toch even onze dank overbrengen voor het feit dat we zo hartelijk worden ontvangen en opgenomen in deze familie. Ze breekt ineens een beetje tijdens het uitbrengen van een toast; het verwerken van alle indrukken van de afgelopen weken en het feit dat ze hier nu eindelijk zijn eist blijkbaar toch zijn tol....🥲

Als Nicole en haar gezin 's avonds weer naar huis in Masterton zijn vertrokken, nestelt de rest zich op de bank en stoelen en kijken we, hoe kan het ook anders, voor de zoveelste keer Love Actually 🤭🥰. Het verveelt nooit....

Vrijdag 27 december

Na een goed ontbijt, vertrekken ook Aaron en Laura naar Palmerston. Sue rijdt naar het huis in Greytown om stand-by te blijven voor Nicole en laat Robert en ons achter met een koelkast tjokvol left-overs. Verhongeren zullen we in ieder geval niet. Al moeten er nog wel een paar boodschapjes worden gedaan in Martinborough. Dus een mooie aanleiding om in dat enorme wijngebied wat rond te rijden.

Het centrum is zo'n 3 kwartier rijden vanaf de bach. We gaan naar de supermarkt en naar de liqour store, waar Robert een fles Sheep Dog scoort. Een in NL niet of nauwelijks te verkrijgen Peanut Butter Whiskey Liqueur. Die gaat er bij Jacq in als zoete koek...... We lopen nog even een wijnhandel binnen, waar vroeger natuurlijk ook de wijnen van Roberts wijngaard Martinus Estate te koop waren. Mijn hemel, wat wordt hier in de omgeving veel wijn geproduceerd! 

Het is gezellig druk in het dorp met best veel toeristen. Niet zo gek, want in dit gebied kun je verschillende wijntours maken met proeverijen. We rijden naar Roberts oude wijngaard, die is overgenomen door een Japanse producent, Kusuda. We mogen even het terrein op, zodat we een idee krijgen van de omvang van deze wijngaard. Robert legt uit hoe hij de wijngaard helemaal zelf heeft opgezet: palen in de grond slaan, kilometers draad spannen, wijnstruiken planten, kassen bouwen waarin, vooral in de begintijd (totdat de druiven eindelijk wijn opleverden), duizenden kilo's tomaten werden geteeld èn geplukt. Het was extreem hard werken en Robert mist het dan ook niet echt. Het woonhuis wordt nu niet meer bewoond en ziet er helaas ook vervallen uit, maar toch leuk om de logeerplek van Dimphy en Merel te zien. 

Schuin tegenover het huis ligt de plaatselijke golfclub, waar we uiteraard ook een kijkje gaan nemen. Het ligt er prachtig en het is verre van druk. Als jochie sprong zoon Jason hier 's avonds vaak over het hek de baan in, gewapend met een of twee golfclubs en ballen, en heeft hier heel wat uren staan slaan en oefenen. Wat uiteindelijk, eenmaal lid van de club, resulteerde in een single handicap en meerdere clubkampioenschappen. Typisch voorbeeld van jong  geleerd, oud gedaan, dus....

Ook zien we Tora met wat mannen zijn rondje lopen. Hij begroet ons enthousiast en we constateren bij zijn aanblik, dat ook hier op de club geen kledingvoorschriften gelden. In een gescheurde, gevlekte korte broek met de gulp open 😎 het geheel bij elkaar gehouden door een versleten riem, loopt hij gezellig zijn rondje. Heerlijk.... We schatten de kans dat wij er, op die manier gekleed, op de Heelsumse mee wegkomen, zeer klein tot nihil in... maar ook hier is het "Why? He pays the same money as everybody else...". En eigenlijk valt er op dat moment niks tegenin te brengen...

Na deze fijne dag keren we weer terug naar de bach, waar Robert zelfgevangen crayfish (zeekreeften) voor ons gaat bereiden. We kunnen niet wachten..... De pootjes gaan op een schaal en kunnen we bij wijze van voorgerechtje lekker kraken om het vlees eruit te halen en in een sausje te dippen. De rest gaat in brokken in een ovenschaal in een bechamel-kaassaus. Machtig, maar super lekker! 🤤

De avond brengen we kletsend door, rozig van de hele dag in de buitenlucht, al vindt de Sheep Dog goed zijn weg naar binnen....