Naar de westkust en eindelijk bij Robert!

Vrijdag 20 december

Vandaag een flinke rit voor de boeg naar Methven, nèt voor de, iets noordelijker dan geplande, doorsteek naar de westkust. Methven is maar een gehucht, wat echter nabij Mount Hutt ligt en daardoor blijkbaar een prima uitvalsbasis is voor je wintersportvakantie. Het hotel is dan ook een skihotel, heerlijk in zo'n stoere lodge-stijl, opgetrokken uit flink veel hout en ruwe steen. Ook van binnen waan je je in een grote houten, maar luxe, berghut, compleet met grote fire place waarin 's avonds een heerlijk houtvuur wordt gestookt. Het weer was vandaag een beetje miezerig en dan koelt het aan het eind van de dag toch flink af. Het achterterrein herbergt meerdere mooie kleine en grotere vakantiehuisjes en we zien ineens mogelijkheden met onze wintersportgroep voor 2026 🤪😂.....

Nadat Bert, na een heerlijk diner, met een paar potjes poolen Jacq volledig heeft weggespeeld (en dat was niet alleen vanwege de ruime hoeveelheid wijn🥴) gaan we volgevreten, en beetje gaar ook van het rijden, naar bed. 

Zaterdag 21 december

Bij het wakker worden is het iets helderder buiten en we zien nu ook beter de prachtige bergkammen in de verte. Daar gaan we vandaag dus doorheen richting Punakaiki. 

Na het ontbijt vullen we onze waterflessen helemaal af met het gratis beschikbare frisse gefilterde water, waardoor er helemaal geen smaakje meer aan zit. Het kraanwater is hier overigens overal veilig te drinken, maar verschilt hier en daar wel qua smaak. Soms iets meer chloorsmaak b.v..... maar als we kunnen buiten we echt 'lekker' water wel uit... We checken uit en vertrekken naar de bergen. En net voordat we die inrijden gooien we de benzinetank nog even helemaal vol bij een via Google Maps gevonden achteraf-pompje, want de weidsheid van dit land vertaalt zich dus ook in feit dat we de komende 90 kilometer geen benzinepomp zullen tegenkomen......

Anders dan dat het wederom een mooie rit is (whats new?) bereiken we aan het eind van de middag het hotel in Punakaiki, dat prachtig aan het strand is gelegen. We krijgen een heerlijke kamer met balkon, dat vol zicht geeft op de zee!

Als onze bagage in de kamer ligt, besluiten we even verderop een kijkje te nemen bij de Pancake Rocks and Blowholes. Een korte wandeling naar de rotskliffen over een mooi aangelegd wandelpad door dichte begroeiing. Bij de zee uitgekomen zien we de Pancake Rocks. Wind en water hebben van deze door geokrachten opgeduwde rotsplaten in de loop der tijd het zachtere gesteente weggesleten, waardoor de rotsen op een stapel pannenkoeken lijken. De golven klappen hier aardig hard op de kust en het water stroomt hard door de spleten naar binnen waardoor de druk van water en lucht zo hoog wordt, dat het een uitweg zoekt door gaten in de grond bovenop de rotsen. Dat geeft een mooi geiser-achtig spektakeltje....🤩 (zie video's).

Terug in het hotel zag Jacq al een laundry room met was- èn droogmachines voor gasten en ze besluit even 2 wasjes te doen; wel zo lekker na 3 weken luchten en handwasjes (in de hoop dat alles op tijd droog is🙏😩). Overigens ligt op onze kamer het advies om het kraanwater eerst te koken alvorens het te drinken. Blijkbaar heeft de recente regenval zoveel druk op het drinkwatersysteem gelegd, dat deze moeite heeft om in goed drinkwater te voorzien....

En dan nog iets wat we nog niet eerder hebben gemeld, maar waar we nu al weken tegenaan lopen: ontelbare raam-, deursluitingen met een draaimechanisme, maar ook deursloten draaien hier precies de andere kant op dan je gewend bent of uit automatisme doet. We hebben wat lopen klooien voor we wc-deuren etc. op slot hadden... Trial and error, dus 🫣

Zondag 22 december

Opstaan, ontbijten, spullen in de auto en we gaan op weg naar Tasman, op de kop van het Zuidereiland. Hier hebben we een klein huisje gehuurd voor 3 nachten. 

De route voert verder noordwaarts langs de kustweg. Het is klimmen en dalen met veel serieus bochtenwerk. De afstand naar onze bestemming is goed te doen en geeft gelegenheid om af en toe te stoppen. Dat doen we dan ook ergens halverwege bij een swingbridge over een rivier, waar je aan eind van de wandeling in een duozit terug over de rivier kunt tokkelen. Het is natuurlijk geen enkel vergelijk met een bungy jump of een van die andere spectaculaire activiteiten die hier in New Zealand te doen zijn, maar we vinden het mooi genoeg. 

Uiteindelijk komen we aan bij onze B&B bij Kina Beach. De superschattige cottage staat midden tussen de wijngaarden op een heuvel met mooie vergezichten. De van geboorte Japanse gastvrouw Chico brengt ons bij ontvangst haar eigengebakken brood en toont ons waar alles staat. We zien eigengemaakte jam, honing en koekjes en nog veel meer lekkers. Alles om in ieder geval een lekker ontbijtje te kunnen maken. Wij zijn helemaal blij 😇.

Hoger op het terrein staat haar eigen, zeer riante huis met 2 dikke auto’s voor de deur. Nu ben je hier in New Zealand met al die afstanden nergens zonder een auto, maar deze mensen hebben het schijnbaar heel goed voor elkaar. Later blijkt dat veel grond wordt geleased door echte wijnboeren, wat ongetwijfeld ook de nodige inkomsten geeft.

We hebben er naar uitgekeken om hier even ‘op adem te komen’ en alle indrukken van de afgelopen weken even te laten inzinken. Dus keutelen we heerlijk in de zon, doen een handwasje, lezen op onze e-readers (wat een uitkomst!), ontbijten lekker in de grasstrook gelegen tussen het huisje en wijngaard, af en toe gestoord door de robot grasmaaier die zijn rondje maakt en gefrustreerd om ons tuinsetje heen zijn weg probeert te vinden. De volgende dag horen we in de verte een motor en blijkt een medewerker met zijn kleine tractor heen en weer tussen de opgebonden wijnstruiken zwavel te sproeien. Gelukkig stapt hij even af om ons te melden dat we er misschien verstandig aan doen om het waslijntje met drogende kleding  even weg te halen vanwege de zwavellucht…😷

Alle 3 de avonden hebben we geluk: het is helder en de nachthemel is bezaaid met miljoenen sterren.... Het is niet normaal, hoeveel sterren we hier zien! We kijken onze ogen uit tot we bijna onze nek verrekken... Dit zie je bij ons nooit en de reden is doodeenvoudig dat je in dit dunbevolkte land amper 'lichtvervuiling' vanaf de aarbol hebt en de lucht amper verontreinigd is. Als Jacq het thuisfront even deelgenoot maakt van dit fenomeen, krijgt ze van haar broer nog de suggestie om de app SkyView te downloaden. Als je daarmee je smartphone op de nachtelijke hemel richt, vertelt het je welke sterren en sterrenbeelden je ziet. Prachtig!

De laatste dag bezoeken we nog even het leuke stadje Motueka en pakken ‘s avonds de koffers weer in. Morgen vertrekt om 11.00 uur onze veerboot vanuit Picton naar Wellington, dus om 6.15 uur opstaan om er op tijd voor de check-in te zijn….

Woensdag 25 december, 1e kerstdag

Een raar idee dat het nu voor ons 1e kerstdag is. Anders dan wat leuke kerst accessoires in het huisje is er maar weinig dat ons aan kerst doet denken. Het thuisfront geniet op dit vroege uur hier van hun kerstavond.

We leggen een bedankbriefje neer voor de gastvrouw en trekken de deur achter ons dicht. Heerlijke paar dagen hier gehad!

Als we na een vlotte autorit om 9.45 uur bij de haven aankomen is het er nog verdacht stil. Geen andere auto’s, geen boot, geen mensen achter het loket…. We beginnen langzaam te twijfelen of we een fout hebben gemaakt of misschien een mail hebben gemist?🤔 We hebben afgelopen week al 2 reminders per mail gekregen van Direct Ferries, waar we de online retourtickets hebben gekocht, dat om uiterlijk 10.00 uur de check-in sluit voor de boot van 11.00 uur…. We staan een beetje besluiteloos voor de slagboom, als er een auto met 2 vriendelijke medewerkers komt aanrijden. Of we niet een beetje vroeg zijn….Hoezo, vroeg? We laten onze ticket zien en ze schudden hun hoofd: de boot zal pas tegen 14.00 uur vertrekken vandaag! Hûh??? Ze vragen of we rechtstreeks bij de Interislander Ferry hebben geboekt of via een intermediate… Ja, dat laatste dus, bij Direct Ferries… Ah, ja, dat probleem zijn ze vaker tegengekomen, dat gaat wel vaker fout… Lekker dan, dus we zijn 3 uur te vroeg. En het is Christmas Day, dus alles gesloten… maar ze sturen ons naar een café dat wel open is en inderdaad kunnen we daar lekker op een terrasje een bakkie halen met een muffin. Ondertussen krijgen we een video call van Robert die niet kan wachten op onze komst. We spreken af in Martinborough, zijn vorige woonplaats, dat op de route ligt naar zijn bach, een strandhuis direct aan zee gelegen. Hij zal ons vandaar de route voorrijden, omdat we het volgens hem anders nooit zullen vinden, ook niet met Google Maps.

Eenmaal op de boot installeren we ons in makkelijke stoelen met uitzicht naar buiten en we zijn voor we het weten in Wellington. Jacq appt Robert dat we nu van de boot af rijden en stelt Google Maps in. Crisis, wat een rit! Het slingert als een gek door de bergen, omhoog en omlaag met hier en daar een haarspeldbocht…

Maar dan zijn we ineens op 10 minuten van Martinborough en we sturen onze locatie. Meteen stuurt Robert de zijne en en ook wij bespeuren een lichte opwinding. Wie had ooit gedacht dat we ineens hier zouden zijn, de plek waar we van hem maar ook van onze meiden zoveel over hebben gehoord, om nu eindelijk eens zijn familie te ontmoeten en te ervaren hoe zijn leven eruit ziet….

We rijden naar het centrale pleintje, slaan linksaf en daar staat -ie dan! Eindelijk! Het is een echt hartelijk weerzien, ook voor Robert, die eigenlijk nog steeds niet kan geloven dat we hier werkelijk zijn 🤩😇.

We gaan even wat drinken en stappen dan in de auto. Jacq kruipt naast Robert in zijn Toyota pick-up truck, die, getuige de buitenkant, maar zeker ook het interieur, voor heel andere zaken dan personenvervoer wordt gebruikt 🤪. Lachen.... Bert volgt ons op gepaste afstand en als we eenmaal het asfaltgedeelte hebben gehad, laat Robert Bert voorop rijden (“gewoon de weg volgen, you can’t miss it”), zodat Bert niet in onze stofwolken zijn weg hoeft te zoeken. Onze keurige witte huurauto lijkt ineens volledig misplaatst in deze schitterende, maar ruige omgeving 😷😮‍💨.. 

Eenmaal door de laatste bergen heen draaien we de kustweg op en zien we de prachtige kust met zee in vol ornaat....WOW! 😱🤩 We zijn er even stil van....

We draaien Roberts terrein op en parkeren de auto's achter het huis. Aan onze auto valt nog maar weinig wit te bespeuren: een dikke laag geel stof bedekt alle ramen...

Roberts vrouw Sue staat ons buiten al op te wachten en begroet ons hartelijk. 

De bach en het terrein, afgezien van het feit dat het groter is dan we dachten, is eigenlijk precies wat we bij Robert verwachtten: er staat een motorbootje op een trailer, een quad, een grasmaaitractor, visspullen, een garage vol met touw, emmers, nog meer spullen.... Er zijn 3 slaapkamers een ruime woonkamer met keuken, een badkamer. We krijgen de slaapkamer aan de voorkant van het huis, die volledig uit glas bestaat met daarvoor een grote houten deck met treden naar de voortuin, zodat je overal zicht op zee hebt. Het is spectaculair....

De weersvoorspellingen beloven niet veel goeds voor de komende 2 dagen, maar vanavond is het helder en, ondanks dat Sue op tijd gaat slapen, halen de andere 3 lekker door tot 02.00 uur, omdat er zoveel is bij te praten, waarbij wijn en een fles SheepDog zeker helpen...🤤🤤.

Morgen, op Boxing Day, komen Roberts kinderen langs, behalve Jason, die in Dunedin op het Zuidereiland woont en helaas moet werken......