De laatste 4 dagen...

Omdat we inmiddels thuis zijn, maar nog een verslag ontbreekt van de laatste 4 dagen, volgt hieronder een (hopelijk, want niet Jacqs sterkste kant) beknopte weergave van onze 'activiteiten' ... Robert heeft er alles aan gedaan om ons van alles te laten zien en baalt eigenlijk ook dat het weer niet goed genoeg was om te gaan vissen op zee of te BBQ-en, maar we zijn niks te kort gekomen, hoor. Misschien moeten we gewoon weer eens terug om dat goed te maken...🤪

Zaterdag 28 december

Na een lekker hartig ontbijt, trekken we de wandelschoenen aan en stappen op de quad. Robert rijdt en wij zitten schuin achter hem op de rekjes (een handdoekje was fijn geweest voor wat meer comfort, maar a la...). We rijden naar Tora Station, om daar rond te kijken en helemaal naar de top te rijden over de tracks die her en der over dit immense grondgebied lopen. We begroeten eerst Jenny en lopen naar de wool shed. Bij aankomst blijkt Tora net aan wat gasten het scheren van een schaap te demonstreren. De woolshed bevat meerdere kooien voor de schapen als ze moeten worden geschoren, alsook een grote open ruimte die tevens wordt gebruikt voor het houden van bijeenkomsten, feestjes, trouwerijen etc... Multifunctioneel dus...

Dan rijden we op de quad door het hek dat toegang geeft tot Tora's 'back yard', wat dus een mega understatement is. Dit terrein is zo'n 800 hectare groot, zeer heuvelachtig en bevat weidegrond, bos, struikgewas, water en een heuveltop die op het oog zo'n 700-800 meter hoog ligt. De track slingert omhoog, af en toe moet er even een groot hek open en dicht gedaan (Jacq krijgt langzaam een McCleods' daughters-gevoel 😜) en we hobbelen steeds verder omhoog. We passeren vele schapen, koeien en een enkele stier die hier alle ruimte van de wereld hebben. Gelukkig heeft Tora een stuk of 5/6 honden, die schijnbaar elk dier naar beneden weten de drijven... Hadden we graag eens gezien.

We stoppen bij een hutt waarin zowaar 4 bedden staan en met primitieve voorzieningen. Handig als er op de berg moet worden overnacht of geschuild. We gaan even zitten en de rust is overweldigend. We horen alleen dierengeluiden, de zwaluwen cirkelen op deze hoogte rond ons hoofd ipv ver erboven, we zien roofvogels en zeemeeuwen. Nog geen wild of wilde zwijnen gezien, maar er wordt hier ook lustig gejaagd als men de kans krijgt. Zonder natuurlijke vijanden planten deze ooit geïmporteerde dieren (zoals nog veel meer zoogdieren) zich anders ongebreideld voort.

We gaan verder en steiler omhoog tot we de top bereiken. De quad moet er flink aan trekken, maar het gaat goed. Eenmaal boven hebben we ook uitzicht op de kust en we nemen de tijd om het landschap in te nemen. Zo nietig als we ons weer voelen....🫢. Voorzichtig zoeken we weer een weg naar beneden tot we weer op de track komen.

Na deze indrukwekkende tocht krijgen we nog een rondleiding van Tora door het woonhuis. Er is nog enorm veel te doen aan opknapwerk, maar hij lijkt verre van bezorgd. Komt allemaal vanzelf goed. Is het niet nu dan komt het maar wat later... We krijgen een goede indruk van hoe dit enorme huis destijds in al zijn glorie moet zijn geweest, maar ons zou bij de aanblik van al dat werk de moed wel in de schoenen zakken....😮‍💨.

Aangezien Jenny kookworkshops geeft staat er in de grote rommelige keuken een enorme werktafel met grote koelkasten. Zo eentje met een volledig glazen deur. Bij nadere inspectie bemerkt Jacq onderin, open en bloot onder een bord met citroënschijven, een stuk rauw vlees met stukken vacht en een bloedspoor op de koelkastvloer... Daar lag nog een stuk hert, dat nog even verwerkt moest worden.... 😵... We zijn voor de zoveelste keer wel ver uit onze comfort zone....

Eenmaal thuis maakt Jacq van de overgebleven pork roast en wat groenten een stoofpot, zodat we hopelijk nog een keer door de restjes heen komen. 

Zondag 29 december

We worden wakker met een heerlijke blauwe lucht en zon! ☀️☀️Jippie! We besluiten later op de dag naar The Pinnacles te gaan in Putangirua Pinnacles Scenic Reserve. Na wat boodschapjes, bereiken we de ingang naar de wandeltrack (wederom geclassificeerd als 'easy', maar wij zijn er nog niet gerust op...). Het is een camping ground waar veel campers en tentjes staan, langs de kabbelende rivier. Een heerlijk plekje. Helaas is de track benedenlangs de rivier gesloten (waarschijnlijk weer een slide). Daarmee zouden we nl. tussen de Pinnacles komen te staan, op de plek waar scenes van the Lord of the Ring zijn opgenomen. (Citaat van de website om hun zorg voor de inheemse natuur nogmaals te illustreren: De paarden die in de Lord of the Rings werden gebruikt kregen onkruidvrij voer vóórdat ze werden gefilmd in de Putangirua Pinnacles. Het risico van het introduceren van onkruid werd aangepakt door een voorwaarde bij het filmen die vereiste dat paarden producten kregen die niet konden teruggroeien en vrij waren van zaad. Het productiebedrijf zorgde er ook voor dat de paarden afkomstig waren van gaspeldoorn- en bezemvrije stallen. Nadat de paarden door het reservaat waren gelopen om vanuit een helikopter te worden gefilmd, werden hun hoefafdrukken geharkt om elke impact op de grond te voorkomen.)

We nemen dus de track die naar boven voert naar een look-out punt. Moet een uurtje lopen zijn... Na een stuk redelijk vlak pad door het bos, wordt onze ergste vrees bewaarheid: traptreden...en nog eens traptreden....🫣😫. Maar omdraaien is ook geen optie, dus gaan met die banaan. Het is inmiddels ook op het heetst van de dag 🥵 We kruipen ( d.w.z. Bert en Jacq; onze berggeit Robert lijkt, anders dan een wat versnelde ademhaling, geen moeite te hebben en begint verhalen over zijn trainingen bij de commando-opleiding op te hangen, waardoor wij amper nog durven te klagen...🫢) uiteindelijk in kleine etappes omhoog en worden dan ( buiten adem en met een hartslag van minstens 400 bpm) gelukkig beloond met een indrukwekkende blik op de bijzondere rotsformaties.... De afdaling, al is het aanslag op je knieën en schenen, gaat toch beduidend sneller...🤪

We rijden dan naar Ngawi waar de boten met bulldozers in en uit het water worden gereden, we even lekker wat drinken en met onze warme voeten in de zee staan, omgeven door lege Paua-schelpen met hun prachtige gekleurde binnenkant en bezoeken Lake Ferry, waar Robert veel tijd in zijn jeugd geeft doorgebracht. Wat een heerlijk gebied om in op te groeien....

Thuis draait Jacq een snelle nasi goreng in elkaar, die vooral bij Robert in de smaak valt. Was te lang geleden dat hij dat voor het laatst at 🥰.
 

Maandag 30 december

Een spannende dag, want dochter Nicole zal vandaag een keizersnede hebben! Al om 7.30 uur meldt zij zich in het kleine ziekenhuis in Masterton, waar zij wonen. We krijgen af en toe een update van Sue gedurende de dag. Het laat blijkbaar nog even op zich wachten. Van enige spanning is bij Robert nog weinig te bespeuren, al vermoeden wij dat hij dat goed weet te verbergen. Het is wel zijn meisje die gaat bevallen, hè... Eind van de ochtend is het echter zover: een nieuwe kleindochter is geboren en moeder en kind maken het goed. We hebben eventjes videocontact en zeggen dat we later op de dag langs zullen komen, mits Nicole zich goed genoeg voelt, want de keizersnede heeft er wel ingehakt.

Het weer is bewolkt en miezerig. We besluiten vandaag naar Mount Bruce te gaan, waar het Pūkaha National Wildlife Centre ligt. Daar kunnen we inheemse diersoorten bekijken, inclusief de kiwi's. Als we rondlopen zien we inderdaad hier en daar de vogels en in een donkere 'grot' kunnen we met moeite 2 rondscharrelende kiwi's ontwaren. De ruimte achter het glas is ingericht als een stuk bos en heel zwak verlicht. Kiwi's zijn nachtdieren en men heeft omwille van de bezoekers (en het educatieve element) het dag- en nachtritme van de diertjes omgedraaid. Ook de beek met enorme dikke alen en forellen bekijken we vanaf een brug. Nu houden wij best van paling, maar dit zijn indrukwekkende, niet echt aantrekkelijke alen met een armdikke omvang die lodderig liggen te wachten op de volgende voedertijd.... 

Ondertussen begrijpt Robert van Nicole dat ze te moe is, pijn heeft en gaat slapen, dus een kraambezoek zit er nog niet in. We rijden naar Greytown en halen wat te eten dat we vervolgens verorberen in het mooie Queen Elizabeth Park op een bankje langs het cricketveld. 

Onderweg naar huis kopen de mannen bij zo'n heerlijke landwinkel met lokale en zelfgemaakte producten een joekel van een ijshoorn bereid met vers fruit. Zo fijn hier, alles wat je eet is altijd 'eerlijk, natuurlijk en smakelijk'.
De avond brengen we door op de bank en genieten op een rare manier van de regen en wind die om het huis slaat, wat weer mooie beelden op de woeste zee oplevert.

Dinsdag 31 december, Oudejaarsdag

We staan op in het besef dat dit de laatste dag bij Robert zal zijn, maar we proberen de enigszins bedrukte stemming te negeren. Dat zou zonde zijn... Maar het weer werkt ook niet mee. 

Robert meldt nog terloops dat hij in de community app doorkreeg dat een laaggelegen stuk van de enige toegangsweg onder water staat. Sowieso verzakt de weg door weersomstandigheden mettertijd steeds een klein stukje, of valt er aan de rand een stukje af, maar dan wordt het weer een beetje met zand en grind opgevuld en als je geluk hebt met een laagje asfalt afgetopt 🥴. Een ongoing process waar iedereen volledig aan gewend is. Hoe dan ook: we kunnen er nu nog niet op uit. Bert en Jacq gaan hun koffers maar vast uitmesten en reorganiseren. En het lukt zowaar om op de 23 kg te komen, al zitten de rugzakken ook op hun max van 7 kg 😅.

Als de regen stopt en we weer auto's zien rijden, wat betekent dat de weg weer toegankelijk is, gaan we op kraambezoek bij Nicole. Het is weer ruim een uur in de auto, maar we draaien inmiddels onze hand er niet meer voor om. In het ziekenhuis ligt een stralende Nicole met de baby aan de borst. Wat een schatje... Ruim 7 pond, donkere haartjes en helemaal zonder kreukels door de keizersnede. Ontroerd zien we Robert met het hummeltje in zijn armen. Ze blijkt Chloë te heten met als tweede naam Cornelia, naar Roberts moeder. Dat vindt hij stiekem toch wel bijzonder...🥰. Adam en 'grote broer' Bhodi komen even later ook binnen. Bhodi vindt het prachtig en is heel zorgzaam en voorzichtig met zijn zusje. Mooi om te zien. Maar dan komt toch het moment dat we afscheid moeten nemen van Nicole en haar gezin; met name voor ons voor een hele lange tijd. We knuffelen wat af, zeggen dat ze altijd welkom zijn in NL en verlaten tenslotte het ziekenhuis. 

Bert heeft een KFC onderweg gezien en met een grote bucket vol gefrituurde kip rijden we weer naar de bach. Robert maakt 's avonds whitebait fritters, jonge doorschijnende visjes in een eierbeslagje en als pannekoekjes gebakken in de pan. Het schijnt een iconisch gerecht uit New Zealand te zijn. Met een frisse salade erbij is het een lekker maaltje en we maken ons op voor oudejaarsavond. We hebben niks gepland, kijken de film Sully, met Tom Hanks over de noodlanding van een vliegtuig in de Hudson rivier (maar of dat nou zo'n handige keuze was met 3 vluchten voor de boeg...🤓).

Even voor middernacht proberen we nog of we live tv kunnen kijken, maar de techniek laat ons in de steek en zo glijden we geruisloos 2025 in. Geen vuurwerk, geen mensen op straat, de geplande borrel in de wool shed  bij Tora is vanwege het weer ook afgelast, dus we gaan met z'n drieën gewoon door met drinken 🥴. We hebben even contact met het thuisfront via Whatsapp, wat ontaardt in een melige conversatie waarin Robert zich goed laat gelden, vooral naar de meiden. Geholpen door de alcohol hebben we bijna de slappe lach, waardoor we een uiterst geslaagde avond hebben. Uiteindelijk kruipen we iets voor 3.00 uur in bed. Dat wordt nog wat morgen met al dat gereis.....😮‍💨